‘Mijn zenuwstelsel is zo ontregeld en overbelast, het voelt alsof ik stuk ben’ huil ik bij de psychomotorisch therapeut. Ze verzekert me dat dit niet kan en begint nog maar eens te vertellen over de polyvagaaltheorie en de ‘window of tolerance’. De polyvagaaltheorie verklaart hoe het lichaam reageert op stress via de drie toestanden van het autonome zenuwstelsel (ventraal, sympathisch, dorsaal). Binnen je emotionele ‘raam’ voel je je veilig en ontspannen, kun je goed functioneren, je emoties reguleren en met anderen verbinden (ventrale vagus). Schiet je door het ervaren van een trigger, stress of trauma naar boven uit je raampje dan raak je overprikkeld en kom je in de vecht of vlucht stand (sympathisch). Als je naar beneden uit je raampje schiet dan voel je je verdooft, bevroren of dissocieer je (dorsale vagus). 
Ik weet het ergens wel maar voelen kan ik het nu niet. Het voelt alsof ik vast zit in een lichaam-geest dat hapert en waarin alle alarmbellen afgaan. Deze klachten zijn allemaal signalen en een uitnodiging om nog weer een laagje dieper in mezelf te duiken. Om interne spanningen en externe stressoren los te gaan laten en te onderzoeken waar ik nog niet vanuit mijn authentieke zelf leef, waardoor klachten blijven bestaan en ik opgebrand raak. Waar worden grenzen (fysiek, mentaal-emotioneel en in tijd en energie) overschreden en waar overschrijd ik nog steeds mijn eigen grenzen? Waar leg ik teveel druk op mezelf? Mijn lichaam geeft nu een duidelijke grens aan omdat ik dit zelf nog niet overal goed kan. 
Momenteel verdiep ik me in de mind-body theorie, waarbij ik de woorden die ik las in het boek ‘SOLK’ van Saskia de Bruin steeds voor ogen houd:
Wat een gelukIk ben niet stukIk onderdruk
Dit vormt de basis van TMS/mind-body syndroom, voor het eerst beschreven door dr. Sarno (revalidatiearts en zelf migraineur). Velen van ons zitten verstrikt in een pijnlijk overlevingspatroon. Het gaat hierbij om spanning die in het lichaam ontstaat door stress en onze reacties daarop en door emoties die we in ons onbewuste meedragen en die onderdrukt zijn. Vooral de emoties boosheid, angst, verdriet en woede (opgestapelde boosheid) hebben veel invloed op de mate van spanning in ons lichaam. En die spanning is weer een belangrijke factor bij het ontstaan en voortduren van chronische pijn en andere chronische klachten. De pijn of klacht beschermt ons tegen emoties die we als bedreigend, onacceptabel of overweldigend ervaren door ons met (soms hele heftige) symptomen af te leiden van wat er in ons onbewuste leef, zo beschrijft de Bruin in haar boek.
Leuk als jullie me volgen op deze reis naar het onbekende!